‘Ik kwam voor mijn zoon naar Peutersprong, maar vond er veel meer’
Hoe Felipe als ouder verbinding vond bij Peutersprong in Mechelen
- Nieuwsgierig, rusteloos en altijd in beweging. Daar voelt Felipe zich thuis.
Er zijn mensen die wachten tot het leven tot rust komt. En er zijn mensen die meebewegen, ook wanneer het onzeker, rommelig of onbekend is. Felipe Ugarte hoort bij die laatste groep. “Ik neem het dag per dag,” zegt hij. “Ik zie wel wat er op mijn pad komt.”
Op zijn 49ste heeft hij in verschillende landen gewoond, een leven opgebouwd in de muziekwereld, met topsporters gewerkt als masseur, op straat opgetreden en kinderen grootgebracht over landsgrenzen heen. Vandaag woont hij in Mechelen, samen met zijn vrouw en kinderen. Maar daar begint dit verhaal niet. Het begint met een vraag…
Waar zijn alle kinderen?
Toen Felipe voor het eerst in België aankwam, was het putje winter. Hij deed wat hij altijd deed in zijn thuisland: hij ging met zijn zoon naar buiten. “In het Baskenland ben je altijd buiten, zowel bij regen als bij zon,” zegt hij. “Je ziet overal kinderen. Families. Geluid. Leven.” Hij pauzeert even. “Hier in België heb je dat veel minder, zeker in de winterperiode.”
De parken waren leeg. De straten stil. Regen hield mensen binnen. Het ritme dat hij kende, gebouwd op spontane ontmoetingen en gedeelde buitenruimte, was plots verdwenen. “Ik begreep het niet,” zegt hij. “Ik bleef denken: waar zijn ze?” Het ging niet alleen over kinderen. Het ging over verbinding.
Tussen muziek, reizen en vaderschap
Felipe groeide op vlak bij San Sebastián, omringd door bergen. Zijn jeugd was eenvoudig, maar nooit stil. Muziek kwam vroeg en is hem met de paplepel meegegeven. Hij speelt de txalaparta, een traditioneel Baskisch percussie-instrument. Ruw, ritmisch, altijd in duo gespeeld. Het is niet zomaar muziek, het is een vorm van dialoog. Die dialoog bracht hem ver. Concerten, samenwerkingen, straatoptredens. Zomers gevuld met werk, winters met ruimte.
Hij laat zijn muzikaal talent zien in verschillende bands, waaronder de Britse groep Crystal Fighters, en trekt door steden in heel Europa. Soms als muzikant. Soms als iets helemaal anders. “Ik verkleed me als Kuifje,” zegt hij. “Ik had dat nog nooit iemand zien doen, dus ik probeerde het gewoon.” En het werkt!
Daarnaast maakt hij poppenshows geïnspireerd op The Beatles, draait hij films en droomt hij ervan om ooit muzieklessen te geven. Zijn leven volgt geen rechte lijn, het vertakt zich. Maar doorheen alles blijft één ding hetzelfde. “Ik wist altijd dat ik vader wilde worden.”
Tijd is het enige wat telt
Felipe heeft in totaal vier kinderen. Eén is al volwassen, de anderen zijn nog jong, dicht op elkaar, vol energie. Als je hem vraagt wat voor vader hij wil zijn, blijft zijn antwoord eenvoudig:
“Het beste wat ik mijn kinderen kan geven, is mijn tijd.”
Félipe Ugarte
Geen advies. Geen strak plan. Tijd om er te zijn. Om te kijken. Om te spelen. Om kleine rituelen te herhalen die langzaam iets groters worden. Vaderschap heeft hem niet veranderd als persoon, zegt hij. Maar het heeft alles eromheen verschoven. “Zij worden je prioriteit. Je focus.”
Een plek waar de deur altijd open staat
Om de buurt en de mensen wat beter te leren kennen, moest er iets veranderen volgens Felipe. De verandering in België kwam niet door een grote beslissing, maar door een kleine suggestie. Zijn schoonbroer vertelde over een plek in Mechelen. Binnen. Op vrijdag. Voor jonge kinderen en hun ouders.
Felipe zocht het op en maakte de stap om te kijken wat Peutersprong moest voorstellen. “Ik kwam voor mijn zoon,” zegt hij. “Om de kinderen van de buurt rond dezelfde leeftijd te leren kennen”. Die eerste keer was… rustig. Niet overweldigend. Niet druk. Gewoon open. Speelgoed op de grond. Ouders die er zaten met een koffie of thee in de hand. Kinderen die hun eigen tempo volgden. Hayat (medewerker Wiegwijs) nam Felipe meteen onder haar vleugel met een open begroeting. Een klein gebaar, maar warm genoeg. “Ik voelde me meteen welkom,” zegt hij. Dus hij kwam terug. En nog eens. Dat is ondertussen al tweeënhalf jaar geleden.
Van kijken naar meedoen
In het begin bleef zijn zoon dicht bij hem. “Hij durfde niet te spelen,” zegt Felipe. “Hij keek vooral de kat uit de boom. Welk kind is niet verlegen als die iets nieuws leert ontdekken?” Maar week na week veranderde dat. Een stap vooruit. Een speelgoedje vastnemen. Een blik wisselen met een ander kind. Kleine dingen. Tot er een dag kwam waarop hij niet meer achterom keek. Nu loopt hij meteen naar binnen. “Soms wacht hij zelfs niet meer,” lacht Felipe. Wat veranderde, was niet groot of plots. Geen doorbraak. Gewoon herhaling. Vertrouwde gezichten. Een plek die week na week hetzelfde bleef. “Dat maakt het verschil,” zegt hij.
Verschillende talen, één community
Op vrijdag bij Peutersprong vult de ruimte zich met mensen van overal. Veel ouders hebben een Marokkaanse achtergrond. Anderen komen van ergens totaal anders. Talen lopen door elkaar, vloeien in elkaar over. Felipe spreekt geen perfect Nederlands. Dat maakt niet uit. “Je vindt wel een manier,” zegt hij. Een knik. Een glimlach. Een paar woorden, is al meer dan voldoende. Hij is vaak een van de enige vaders. “Maar dat voel ik niet,” zegt hij. “We zijn allemaal gewoon ouders.” Er zit iets in die eenvoud dat blijft hangen.
Wat je hier vindt, gaat verder dan speelgoed
Na verloop van tijd werd Peutersprong meer dan een activiteit. Het werd een vaste routine om naar uit te kijken. Een moment in de week waarop alles even vertraagt, en je de verbinding met de buurt echt voelt. “Je ontmoet mensen die je anders nooit zou ontmoeten,” zegt Felipe. “Andere verhalen, andere levens.” Soms zijn er gesprekken. Soms gewoon gedeelde stilte terwijl kinderen spelen. En soms ook praktische dingen, zoals voedseloverschotten die via initiatieven zoals FoodSavers hun weg vinden naar gezinnen. Dat is niet de hoofdreden waarom we komen, maar het is wel een leuk extraatje.
Tussen werelden, maar niet alleen
Felipe blijft bewegen tussen verschillende rollen. Muzikant. Performer. Vader. Nieuwkomer. Maker. In de zomer werkt hij intens. In de winter verschuift zijn focus. Van podia naar kleine ruimtes. Van drukte naar nabijheid. Van optreden naar aanwezig zijn.
Plekken zoals Blijhuis of andere lokale initiatieven worden stilaan ankerpunten in dat bewegen en het creëren van dat community gevoel. “De medewerkers doen het niet voor het geld,” zegt hij. “Dat voel je. Je kunt er terecht voor een spontane babbel of als je met vragen zit.” Wat hij in zijn totaliteit bedoelt, is moeilijker te benoemen. Het zit in hoe de mensen er zijn en staan. Elke week opnieuw.
“Kom gewoon eens”
Als hij één ding zou zeggen tegen ouders die twijfelen om naar Peutersprong te komen, is het simpel. “Kom gewoon eens.” Geen druk. Geen verwachtingen. “Als het niets voor jou is, kom je niet terug. Je hebt niets te verliezen. En wie weet…kom je met meer terug dan jezelf voor ogen had.” Zijn zoon onderbreekt hem. Trekt aan zijn mouw. Wijst naar de speelruimte. Felipe kijkt, glimlacht. “Zie je?” zegt hij. “Hij wil alweer gaan spelen.” Hij staat op en volgt hem. Buiten regent het nog steeds. Binnen lijkt dat even niet te bestaan.
Heeft het verhaal van Felipe je nieuwsgierig gemaakt om zelf eens langs te komen bij Peutersprong in Mechelen? Je bent meer dan welkom!
Ontdek wanneer en waar je kan aansluiten via Blijhuis: https://www.blijhuis.be/contact/. Of neem rechtstreeks contact op via: ahoi@blijhuis.be
Kom eens kijken. Blijf even hangen. Je weet nooit wat je hier vindt.