Wiegwijs Archives - wiegwijs.be

‘Ik kwam voor mijn zoon naar Peutersprong, maar vond er veel meer’

Hoe Felipe als ouder verbinding vond bij Peutersprong in Mechelen

Nieuwsgierig, rusteloos en altijd in beweging. Daar voelt Felipe zich thuis.

Er zijn mensen die wachten tot het leven tot rust komt. En er zijn mensen die meebewegen, ook wanneer het onzeker, rommelig of onbekend is. Felipe Ugarte hoort bij die laatste groep. “Ik neem het dag per dag,” zegt hij. “Ik zie wel wat er op mijn pad komt.”

Op zijn 49ste heeft hij in verschillende landen gewoond, een leven opgebouwd in de muziekwereld, met topsporters gewerkt als masseur, op straat opgetreden en kinderen grootgebracht over landsgrenzen heen. Vandaag woont hij in Mechelen, samen met zijn vrouw en kinderen. Maar daar begint dit verhaal niet. Het begint met een vraag…

Waar zijn alle kinderen?

Toen Felipe voor het eerst in België aankwam, was het putje winter. Hij deed wat hij altijd deed in zijn thuisland: hij ging met zijn zoon naar buiten. “In het Baskenland ben je altijd buiten, zowel bij regen als bij zon,” zegt hij. “Je ziet overal kinderen. Families. Geluid. Leven.” Hij pauzeert even. “Hier in België heb je dat veel minder, zeker in de winterperiode.”

De parken waren leeg. De straten stil. Regen hield mensen binnen. Het ritme dat hij kende, gebouwd op spontane ontmoetingen en gedeelde buitenruimte, was plots verdwenen. “Ik begreep het niet,” zegt hij. “Ik bleef denken: waar zijn ze?” Het ging niet alleen over kinderen. Het ging over verbinding.

Tussen muziek, reizen en vaderschap

Felipe groeide op vlak bij San Sebastián, omringd door bergen. Zijn jeugd was eenvoudig, maar nooit stil. Muziek kwam vroeg en is hem met de paplepel meegegeven. Hij speelt de txalaparta, een traditioneel Baskisch percussie-instrument. Ruw, ritmisch, altijd in duo gespeeld. Het is niet zomaar muziek, het is een vorm van dialoog. Die dialoog bracht hem ver. Concerten, samenwerkingen, straatoptredens. Zomers gevuld met werk, winters met ruimte.

Hij laat zijn muzikaal talent zien in verschillende bands, waaronder de Britse groep Crystal Fighters, en trekt door steden in heel Europa. Soms als muzikant. Soms als iets helemaal anders. “Ik verkleed me als Kuifje,” zegt hij. “Ik had dat nog nooit iemand zien doen, dus ik probeerde het gewoon.” En het werkt!

Daarnaast maakt hij poppenshows geïnspireerd op The Beatles, draait hij films en droomt hij ervan om ooit muzieklessen te geven. Zijn leven volgt geen rechte lijn, het vertakt zich. Maar doorheen alles blijft één ding hetzelfde. “Ik wist altijd dat ik vader wilde worden.”

Tijd is het enige wat telt

Felipe heeft in totaal vier kinderen. Eén is al volwassen, de anderen zijn nog jong, dicht op elkaar, vol energie. Als je hem vraagt wat voor vader hij wil zijn, blijft zijn antwoord eenvoudig:

“Het beste wat ik mijn kinderen kan geven, is mijn tijd.”
Félipe Ugarte

Geen advies. Geen strak plan. Tijd om er te zijn. Om te kijken. Om te spelen. Om kleine rituelen te herhalen die langzaam iets groters worden. Vaderschap heeft hem niet veranderd als persoon, zegt hij. Maar het heeft alles eromheen verschoven. “Zij worden je prioriteit. Je focus.”

Een plek waar de deur altijd open staat

Om de buurt en de mensen wat beter te leren kennen, moest er iets veranderen volgens Felipe. De verandering in België kwam niet door een grote beslissing, maar door een kleine suggestie. Zijn schoonbroer vertelde over een plek in Mechelen. Binnen. Op vrijdag. Voor jonge kinderen en hun ouders.

Felipe zocht het op en maakte de stap om te kijken wat Peutersprong moest voorstellen. “Ik kwam voor mijn zoon,” zegt hij. “Om de kinderen van de buurt rond dezelfde leeftijd te leren kennen”. Die eerste keer was… rustig. Niet overweldigend. Niet druk. Gewoon open. Speelgoed op de grond. Ouders die er zaten met een koffie of thee in de hand. Kinderen die hun eigen tempo volgden. Hayat (medewerker Wiegwijs) nam Felipe meteen onder haar vleugel met een open begroeting. Een klein gebaar, maar warm genoeg. “Ik voelde me meteen welkom,” zegt hij. Dus hij kwam terug. En nog eens. Dat is ondertussen al tweeënhalf jaar geleden.

Van kijken naar meedoen

In het begin bleef zijn zoon dicht bij hem. “Hij durfde niet te spelen,” zegt Felipe. “Hij keek vooral de kat uit de boom. Welk kind is niet verlegen als die iets nieuws leert ontdekken?” Maar week na week veranderde dat. Een stap vooruit. Een speelgoedje vastnemen. Een blik wisselen met een ander kind. Kleine dingen. Tot er een dag kwam waarop hij niet meer achterom keek. Nu loopt hij meteen naar binnen. “Soms wacht hij zelfs niet meer,” lacht Felipe. Wat veranderde, was niet groot of plots. Geen doorbraak. Gewoon herhaling. Vertrouwde gezichten. Een plek die week na week hetzelfde bleef. “Dat maakt het verschil,” zegt hij.

Verschillende talen, één community

Op vrijdag bij Peutersprong vult de ruimte zich met mensen van overal. Veel ouders hebben een Marokkaanse achtergrond. Anderen komen van ergens totaal anders. Talen lopen door elkaar, vloeien in elkaar over. Felipe spreekt geen perfect Nederlands. Dat maakt niet uit. “Je vindt wel een manier,” zegt hij. Een knik. Een glimlach. Een paar woorden, is al meer dan voldoende. Hij is vaak een van de enige vaders. “Maar dat voel ik niet,” zegt hij. “We zijn allemaal gewoon ouders.” Er zit iets in die eenvoud dat blijft hangen.

Wat je hier vindt, gaat verder dan speelgoed

Na verloop van tijd werd Peutersprong meer dan een activiteit. Het werd een vaste routine om naar uit te kijken. Een moment in de week waarop alles even vertraagt, en je de verbinding met de buurt echt voelt. “Je ontmoet mensen die je anders nooit zou ontmoeten,” zegt Felipe. “Andere verhalen, andere levens.” Soms zijn er gesprekken. Soms gewoon gedeelde stilte terwijl kinderen spelen. En soms ook praktische dingen, zoals voedseloverschotten die via initiatieven zoals FoodSavers hun weg vinden naar gezinnen. Dat is niet de hoofdreden waarom we komen, maar het is wel een leuk extraatje.

Tussen werelden, maar niet alleen

Felipe blijft bewegen tussen verschillende rollen. Muzikant. Performer. Vader. Nieuwkomer. Maker. In de zomer werkt hij intens. In de winter verschuift zijn focus. Van podia naar kleine ruimtes. Van drukte naar nabijheid. Van optreden naar aanwezig zijn.

Plekken zoals Blijhuis of andere lokale initiatieven worden stilaan ankerpunten in dat bewegen en het creëren van dat community gevoel. “De medewerkers doen het niet voor het geld,” zegt hij. “Dat voel je. Je kunt er terecht voor een spontane babbel of als je met vragen zit.” Wat hij in zijn totaliteit bedoelt, is moeilijker te benoemen. Het zit in hoe de mensen er zijn en staan. Elke week opnieuw.

“Kom gewoon eens”

Als hij één ding zou zeggen tegen ouders die twijfelen om naar Peutersprong te komen, is het simpel. “Kom gewoon eens.” Geen druk. Geen verwachtingen. “Als het niets voor jou is, kom je niet terug. Je hebt niets te verliezen. En wie weet…kom je met meer terug dan jezelf voor ogen had.” Zijn zoon onderbreekt hem. Trekt aan zijn mouw. Wijst naar de speelruimte. Felipe kijkt, glimlacht. “Zie je?” zegt hij. “Hij wil alweer gaan spelen.” Hij staat op en volgt hem. Buiten regent het nog steeds. Binnen lijkt dat even niet te bestaan.

Heeft het verhaal van Felipe je nieuwsgierig gemaakt om zelf eens langs te komen bij Peutersprong in Mechelen? Je bent meer dan welkom!

Ontdek wanneer en waar je kan aansluiten via Blijhuis: https://www.blijhuis.be/contact/. Of neem rechtstreeks contact op via: ahoi@blijhuis.be

Kom eens kijken. Blijf even hangen. Je weet nooit wat je hier vindt.

Judith Vereecken over haar missie bij Wiegwijs: “We bieden ouders niet alleen steun, maar ook een plek waar ze even gewoon kunnen zijn”

In een eenvoudige ruimte in Antwerpen biedt Wiegwijs een toevluchtsoord voor ouders die het soms niet meer alleen redden. Als agogisch begeleider bij Wiegwijs ontvangt Judith kwetsbare gezinnen met open armen en een luisterend oor. Haar missie? “Ouders de kracht geven om zichzelf te zijn, zonder oordeel.” In een wereld waarin het ouderschap soms onder een vergrootglas ligt, creëert Judith een plek waar de druk van het ouderschap even gedeeld kan worden. Haar verhaal, doordrongen met kleine triomfen en stille momenten van moed, laat zien hoe één persoon het verschil kan maken – en hoe Wiegwijs voor velen een reddingsboei is.

Een veilige haven voor ouders

Judith is binnen het inloopteam van Wiegwijs een bekend gezicht in het Huis van het Kind in Merksem. Daar begeleidt ze spel- en ontmoeting en oudergroepen, en werkt ze aan individuele begeleidingstrajecten voor ouders die extra steun nodig hebben. Ze omschrijft haar werkplek als een veilige haven, een plek waar ouders zich welkom voelen zonder enige druk. “Bij Wiegwijs willen we niet sturen of oordelen, maar luisteren,” legt ze uit. Deze houding vormt de basis van Wiegwijs, dat ouders een ruimte biedt waar ze hun zorgen even kunnen delen of simpelweg zichzelf kunnen zijn. “Samen met de ouders werken aan hun veerkracht – dát is het hart van ons werk.”

Elke week bereidt Judith thema’s voor zoals opvoeding, veerkracht en praktische tips rondom het ouderschap. “Weet je, wat wij hier doen voelt soms klein, maar voor een ouder kan het een wereld van verschil maken,” zegt ze glimlachend. Haar taken variëren van het registreren van gezinnen tot het voorbereiden van sessies en het ondersteunen van ouders in persoonlijke trajecten. Het werk vergt veel tijd en toewijding, maar Judith haalt haar motivatie uit de vooruitgang die ze ziet bij de gezinnen.

Momenten van moed en voldoening

De echte voldoening in Judiths werk zit in de momenten waarop ouders zich gesteund en gesterkt voelen. Ze vertelt een verhaal dat haar altijd bij zal blijven: “Een moeder in onze oudergroep kon niet lezen of schrijven. Lange tijd hield ze afstand, maar op een dag, tijdens een oefening waarin iedereen een smiley op een post-it moest tekenen, pakte ze stilletjes een potlood en tekende ze vol trots een smileygezicht. Die kleine tekening was voor haar een enorme stap.” Judith glimlacht terwijl ze terugdenkt aan het moment. “Voor haar was dat een grote overwinning, en voor ons ook.”

In haar werk komt Judith ook moeilijke verhalen tegen. Ze heeft te maken met ouders die vanwege hun achtergrond of omstandigheden obstakels ervaren bij het vinden van de juiste hulp. “De bureaucratie is vaak overweldigend. Gezinnen worden van het kastje naar de muur gestuurd,” vertelt ze. Regelmatig biedt Wiegwijs individuele begeleiding, waarbij Judith zelfs meegaat naar afspraken om ouders te helpen die moeilijk hun weg vinden in het systeem. Deze toewijding van Wiegwijs omarmen ouders met beide handen. “Ouders vertellen ons dat ze zich hier begrepen voelen, en dat raakt me telkens weer.”

Groeien als ouder en professional

In haar twee jaar bij Wiegwijs merkte Judith dat het werk haar niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk heeft verrijkt. “Ik ben zelf moeder van drie kinderen en merk dat ik door mijn werk veel milder ben geworden in mijn eigen ouderschap. Door het verhaal van andere ouders te zien, ben ik me veel bewuster geworden van mijn eigen situatie en alles wat ik als vanzelfsprekend heb ervaren.” Judith erkent nu dat perfect ouderschap een mythe is en waardeert de lessen die ze zelf leert bij Wiegwijs.

Binnen het team van Wiegwijs voelt Judith een sterke verbondenheid. Regelmatig hebben ze teamoverleg, waarin collega’s ervaringen en casussen bespreken en van elkaar leren. “Het team hier is als een tweede familie. Onze dagelijkse verantwoordelijke Nele is daarbij onmisbaar – zij zorgt voor overzicht en begeleiding.” De open en warme cultuur bij Wiegwijs wordt gevoed door gezamenlijke teambuildings, vormingsdagen en personeelsbijeenkomsten. “Je voelt dat Wiegwijs moeite doet om een hechte organisatie te blijven, zelfs nu de organisatie groeit en verandert.”

Toekomstplannen en hoop voor ‘Ummundi’

Judith kijkt uit naar de toekomst en hoopt vooral dat het project ‘Ummundi’ verlengd kan worden. In dit project begeleidt ze samen met een vroedvrouw jonge, aanstaande moeders door hen informatie en een luisterend oor te bieden. “De moeders voelen zich door Ummundi beter voorbereid en gesterkt in hun keuzes. Ik hoop echt dat we door subsidies en nieuwe partners dit project kunnen voortzetten.” Daarnaast wil Judith zich blijven inzetten voor de oudergroepen, waarvan ze merkt dat deze haar als professional én als moeder hebben verrijkt. Ze vat haar werk bij Wiegwijs samen in drie kernwaarden: openheid, zonder oordeel luisteren en ouders de ruimte geven om zichzelf te zijn.

Met haar werk draagt Judith bij aan een omgeving waarin ouders, hoe moeilijk hun omstandigheden ook zijn, steun en begrip vinden. Haar verhaal en de verhalen van de ouders die ze begeleidt, vormen een krachtige getuigenis van de missie van Wiegwijs: een plek zijn waar ouders in kwetsbare situaties zich gezien en gesteund voelen. Judith sluit af met een glimlach. “Het mooiste dat je iemand kunt geven, is de vrijheid om gewoon even te zijn. Daar doe ik het voor.”

Heb je vragen of wil je begeleiding? Neem contact op via onze contactpagina.